Toen ene Theo Le Grand in de winter van 1944-1945 in Piershil verscheen was dat niet zonder reden.
Na het onderduiken van burgemeester Hammer werd er een NSB-burgemeester benoemd in Piershil: Simonis. Marinus Adrianus Simonis bleek maar wat fanatiek. Samen met zijn zoon, een SS-er, leverde hij de bevolking van zijn dorpen Piershil, Goudswaard en Nieuw-Beijerland veel problemen op. Op het gebied van arbeitseinsatz (Nederlandse mannen moesten werken voor de Duitsers) vond een streng toezicht plaats en ook het verzet had last van vader en zoon.
Foto Theo Le Grand - Familie Hollander - Piershil 1944
Op onderstaande foto is Theo Le Grand te zien. De kleine jongen op de foto is Gerard Hollander. De foto is gemaakt voor de huidige Beatrixstraat 32 te Piershil, er lagen hier toen nog slootjes tussen de huizen en er stonden knotwilgen. Op de achtergrond is het huis te zien van Henk Smits, dat is later afgebroken, daar staan nu het huis van de familie Heikoop.
Als begeleiding bij deze foto stuurde Gerard Hollander onderstaande tekst mee (de strekking van de tekst is hier en daar samengevat).
Die verzetsbeweging waar Klaas van Bergeijk ook deel van uit maakte was behoorlijk groot en invloedrijk. Die NSB burgemeester moest dus zo snel mogelijk het zwijgen worden opgelegd. Dus stuurde de regering een oud marechaussee agent die als diender of veldwachter zijn rondes door de dorpen moest doen. Stiekem zochten ambtenaren van de gemeente onderdak voor hem. Hij werd ondergebracht bij Kors Hollander aan de beneden Molendijk te Piershil. Naar eigen is Le Grand daar in totaal zes weken geweest. Links op de foto staat die bewuste meneer Le Grand, dan Jo Hollander, Gerard Hollander en W.N. Hollander de Koning. Kors Hollander, de man des huizes, vertelde later na de oorlog dat hij die Le Grand in huis moest nemen en dat er niet werd verteld wat zijn opdracht was.
Ik, Gerard Hollander, ben ergens rond 2005 bij Le Grand op bezoek geweest in Hellevoetsluis en vroeg hem wat er van het bovenstaande verhaal klopte. Hij ontkende natuurlijk. Ik hoorde echter dat hij tegen vrienden, waar ik ook mee heb gesproken, iets anders had verteld. Hij bekende te hebben geschoten, maar niet alleen. Met vijf man richtten ze het geweer terwijl er maar één een kogel had, de rest had losse flodders. Eén van die vrienden vertelde mij dat dit ze wisten dat dit verhaal onzin was. “Theo heeft het alleen gedaan maar verrekt het om de waarheid te zeggen”, zo werd mij verteld.
Op zich is het begrijpelijk dat een bekentenis altijd achterwege is gebleven. De Duitsers namen gruwelijke represailles, iets wat door het verzet niet zo was ingeschat. Le Grand vertelde mij dat hij na zes weken in Piershil voor een volgend karwei naar Barendrecht is gegaan, daarna is hij voor weer een klus in Zeeland terecht gekomen. Na de oorlog ging hij weer aan het werk op het ministerie van Binnenlandse Zaken in Den Haag.
Naar waarheid opgetekend door Gerard Hollander, februari 2011.
Naschrift:
Theo Le Grand, schuilnaam Joop, was in werkelijkheid de leider van de knokploeg Zinkweg. Le Grand was in 1941 begonnen als wachtmeester bij de marechaussee te Zuid-Beijerland. Hij raakte in contact met diverse verzetsgroepen en dook in september 1944 onder. Hij kwam zo terecht bij de familie Traas aan de Zinkweg. Gedreven door vaderlandsliefde nam hij deel aan diverse verzetsactiviteiten. Hij speelde een vooraanstaande rol in de liquidatie van burgemeester Simonis. De leden van de knokploeg moesten de verschrikkelijke gevolgen van hun daad de rest van hun leven met zich meedragen. Het werd geen heldenverhaal, er werd nooit openbaar over gesproken. Was het middel erger dan de kwaal? Het is de waanzin van een oorlog.
Zoeken op deze website: 